Prolog

  Było słoneczne popołudnie. Mary podeszła do chłopaka, który od zawsze jej się podobał. Te wyraziste rysy, ciemne włosy i mlecznobiała skóra...
 - Cześć Tom - powiedziała z uśmiechem na ustach poprawiając swoje jasnoblond włosy.
 Młody Riddle odwrócił się do niej, przerywając tym samym mętną, nudną, lecz zarazem i tak... inne.
 - A, to ty - odpowiedział, trochę niechętnie, jak zwykle zachowując kamienną twarz.
 - Tak, to ja. Co tu robisz, sam, nikomu nic nie powiedziałeś, Reila, John i inni się martwią.
 - Nie muszę się nikomu zwierzać co robię, gdzie idę i co będę robić. - Spojrzał na nią swymi pięknymi brązowymi oczami, a Mary zakręciło się w głowie.
 - No jasne, ale czasami mógłbyś nas poinformować, nauczyciele cię szukali! - dziewczyna prawie krzyknęła ze złości i poirytowania. Jak taki chłopak mógł się jej podobać? "On jest głupi, irytujący, nieznośny, arogancki... Z pięknymi oczami, włosami, arystokracką postawą... Mary opamiętaj się!". Wstała, odwróciła się i odeszła w stronę zamku.
 A Tom był zdziwiony, co zdarzało mu się rzadko. Zwykle wszystko wiedział i miał zaplanowane, a teraz wydarzyło się coś niespodziewanego: Mary mu nie uległa!
 Ta jasnowłosa dziewczyna o dużych szmaragdowych oczach zawsze mu ulegała i popierała. Patrzyła w niego jak w obrazek.

 Riddle tego nie przewidział!

W tym samym czasie...

 Mała Jenny bawiła się w pokoju starszej siostry, podczas, gdy Hermiona spała. Właziła za szafy w poszukiwaniu czegoś ciekawego. W wielkim (jak dla niej) kufrze znalazła malutki wisiorek z klepsydrą. Mimo wielkiej chęci pobawienia się nim, zostawiła go w spokoju.

 Po wyjściu dziewczynki z pokoju, Hermiona obudziła się, pożegnała z rodzicami i przeniosła się do Nory, gdzie byli Ron i Harry, jej najlepsi przyjaciele.

 - Hermiona! - usłyszała krzyki jej przyjaciół. Percy, Bill i Fleur także spędzali ten czas w Norze.

 - Ginny! - Dziewczyna uściskała przyjaciółkę. - Pani Weasley! Harry! Ron! O matko! Jak się cieszę, że Was widzę. 

 - My też się cieszymy - powiedział wesoło Harry, poprawiając włosy, aby zakryły bliznę.

 Hermionie udzieliła się radosna atmosfera tego domu...

Kiedy nadeszła noc...

 Ron leżał na łóżku i co chwilę przewracał się z boku na bok. Nie mógł zrozumieć dlaczego, ale nagle zaczął pragnąć poznać tajemnicę zmieniacza czasu. To małe urządzenie, a takie tajemnicze i ryzykowne. Wstał powoli z łóżka starając się nie zbudzić Harry'ego, po czym wyszedł z pokoju. 

 Idąc po schodach na niższe piętro, uważał, by nie zbudzić nikogo. Wszedł do pokoju Hermiony i Ginny, po czym wyjął z szuflady mały wisiorek z klepsydrą. Wyjął z kieszeni różdżkę i przelewitował Hermionę do swojego pokoju. Uznał, że jak gdzieś się pakuje, to tylko z nią i Harrym.

 Po powrocie do pokoju, położył delikatnie Hermionę na podłodze i założył na ich trójkę łańcuszek. 

 Przekręcił kilka razy, czekając, aż się c ś wydarzy.

 Chwilę potem, poczuł, że znika. Harry i Hermiona też.

--------------------------------------------------------

Hej! Witam :D Oto prolog naszego Tomione :3 I jak praktycznie w każdym, będzie podróżowanie w czasie! Ha!

Pozdrawiam, Ananasek :*